اربعین حسینی

تا غمزدگان آل طاها 

 ديدند ديار كربلا را

از ناقه خود زمين فتادند  

كردند همه فغان و غوغا

شد شور قيامتي نمايان 

 اندر دل دشت و كوه و صحرا

هر مادر غم كشيده بوئيد 

 عطر گل خود به زير غبرا

سرگرم وصال يار خويشند 

 از مرد و زن و ز پير و برنا

من نيز حسين خويشتن را 

 بودم به ميان دشت جويا

جوياي بقاي آفرينش 

 آن مظهر حق ، شهيد تقوا

اينجاست كه آرميده در خاك 

 آن آيت ذات حيّ اعلا

 تا مرقد او به بر گرفتم 

 فرياد و فغان ز سر گرفتم 

گفتم كه غمم ز سر بگويم  

يا كوته و مختصر بگويم

گويم ز جفاي كوفه يا شام 

 يا محنت اين سفر بگويم

از درد و غم خرابه گويم  

يا خون شدن جگر بگويم

ازغصه دختر سه ساله 

 ياشرح غم دگر بگويم

با باد صبا حديث عشقت  

هر روز و شب و سحر بگويم

گه شرح فراق جانستانت 

 با شمس و گهي قمر بگويم

گه قشه داستان ايثار 

 بر اهل جهان ز سر بگويم

گويد دل من، تمام غمها 

 باخاك تو سر بسر بگويم

هر جا نگرم غم است و اعدا 

 درد است و ملال و رنج و غوغا 

يكسو همه مادران عاشق  

در مهر و وفا و عشق صادق

درد و غم هجر را كشيده 

 آخر شده بر وصال لاحق

گويند بهم به رمز و ايماء 

 شرح دل دردمند واثق

چون كوه به صبر و بردباري 

 بودند همه بلند و شاهق

بودند همه وفا گزينان 

 مشتاق حقيقت و حقايق

سرمست وصال يار خويشند 

 مدهوش حق و بهم موافق

بودند همه ز فرط ايثار 

 فارغ ز تمامي علايق

جز صحبت يار هچكس را 

 در بزم لقا نبود لايق

 شد نوبت كوچ كاروانم 

 هنگام فراق جانستانم

شاعر : استاد فانی تبریزی

منبع : کانال اشعار فانی تبریزی